Το μουλάρι και το πηγάδι.

Ήταν κάποτε ένας αγρότης που είχε ένα γέρικο μουλάρι.Μιά μέρα από την αδυναμία του το ζώο έπεσε μέσα στο πηγάδι που υπήρχε στο κτήμα.
Ο αγρότης άκουγε το μουλάρι να χλιμιντρίζει απελπισμένο μέσα από το πηγάδι ,το λυπήθηκε πολύ και εξέτασε προσεκτικά την κατάσταση ψάχνοντας τρόπο να το ανασύρει στην επιφάνεια. Δεν βρήκε όμως κανένα και έτσι κάλεσε τους γείτονες και τους ζήτησε να τον βοηθήσουν και να γεμίσουν το πηγάδι με χώμα ώστε να το θάψουν γρήγορα να μην υποφέρει, αφού δεν υπήρχε τρόπος να το βγάλουν από εκεί ζωντανό.
Αρχικά, το μουλάρι έπαθε υστερία, βλέποντας να γεμίζουν με χώμα το πηγάδι. Αλλά στη συνέχεια,
καθώς ο αγρότης και οι γείτονές του έριχναν φτυαριές με χώμα πάνω του, μια σκέψη πέρασε
από το μυαλό του. Σκέφτηκε πως, κάθε φορά που έπεφτε μια φτυαριά χώμα στην πλάτη του,
θα την τίναζε και θα πατούσε πάνω της για να ανέβει πιο ψηλά.
Αυτό έκανε, φτυριά τη φτυαριά. «Τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά...
τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά..τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά!». Δεν το ένοιαζε πόσο πονούσαν οι φτυαριές με το χώμα που έπεφταν στην πλάτη του, ή πόσο απελπιστική φαινόταν η κατάσταση, το γέρικο μουλάρι πολέμησε τον πανικό του και απλά συνέχιζε να ΤΙΝΑΖΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ!
Ετσι, δεν άργησε ,καταβεβλημένο και εξουθενωμένο, να βγει από το στόμιο του πηγαδιού θριαμβευτικά! Αυτό που φάνηκε πως θα το έθαβε, ουσιαστικά το βοήθησε να Ζήσει !
ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ
Το μόνο που πρέπει να έχεις σαν εφόδιο είναι ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΠΟΛΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ.