Εδώ στη ρωγμή του χρόνου.

Πραίτορες βράχοι
πάνω μου σωρό
μα'γω θ'αναστηθώ.

Δεν με χαρίζω πουθενά

Πως να «υπερασπίζεστε» τον εαυτό σας !

Η διεκδίκηση των προσωπικών δικαιωµάτων είναι µια δεξιότητα που αναφέρεται στις διαπροσωπικές σχέσεις και όχι μόνο σε αυτές. Πρόκειται για την ικανότητα µετάδοσης στους άλλους των επιθυµιών, αναγκών και συναισθηµάτων σας χωρίς να προσβάλλονται τα δικαιώµατα των άλλων ή τα δικά σας.
Αναγνωρίζετε τα δικαιώµατά σας, ενώ ταυτόχρονα σέβεστε τα δικαιώµατα των άλλων. Πριν υπερασπίσετε τα προσωπικά σας δικαιώµατα, πρέπει να ξέρετε ποια είναι αυτά. Τα πιο βασικά, όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις, είναι:
Το ∆ΙΚΑΙΩΜΑ:
Α) Να λέτε «όχι» χωρίς ενοχές.
Β) Να λέτε «δεν ξέρω», «δεν καταλαβαίνω», «δεν µε ενδιαφέρει» χωρίς ενοχές.
Γ) Να αλλάζετε γνώµη και στάση.
∆) Να κάνετε λάθη για τα οποία θα αναλαµβάνετε την ευθύνη.
Ε) Να έχετε δική σας γνώµη και άποψη, όπως και συναισθήµατα και να τα εκφράζετε όποτε χρειάζεται.
Στ) Να επιλέγετε ποιον και πότε θα βοηθήσετε.
Ζ) Να έχετε ιδιωτικές στιγµές.
Η) Να ερωτάτε και να ζητάτε από τους άλλους, κατανοώντας όµως και το δικό τους δικαίωµα να σας πουν «όχι».
Θ) Να διεκδικείτε τα δικαιώµατά σας χωρίς ενοχές.

Το να διεκδικείτε τα δικαιώµατά σας σηµαίνει ότι δεν υποτιµάτε τον εαυτό σας, αλλά ούτε και τους άλλους. Είναι άλλο πράγµα η διεκδικητικότητα και άλλο η παθητικότητα, η εχθρικότητα ή ο χειρισµός των άλλων. Με την παθητικότητα το άτοµο αποφεύγει συστηµατικά την σύγκρουση, την
αντιπαράθεση µε τους άλλους. Αποφεύγει την λήψη αποφάσεων και στοχεύει πάντα στην ευχαρίστηση των άλλων. Αν και σέβεται τα δικαιώµατα των άλλων, δεν νοιάζεται διόλου για τα δικά του.

Ο αντίθετος τύπος, ο «εχθρικός», διεκδικεί µε την συµπεριφορά του την υπερίσχυση των δικών του δικαιωµάτων (θέλει µόνο να νικήσει), αδιαφορώντας για τους άλλους.
Ο «χειριστικός» τύπος είναι έµµεσα διεκδικητικός: η επίθεσή του είναι καλυµένη. Αν και εµφανίζεται ως φιλικός και υποστηρικτικός, χρησιµοποιεί συναισθηµατικό (ή και άλλο) εκβιασµό και έτσι υποτιµά τα δικαιώµατα
των άλλων.
Αντίθετα, το άτοµο που διεκδικεί σωστά τα δικαιώµατά του: α) παραδέχεται τις προσωπικές δυνατότητες και αδυναµίες, τις προσωπικές ανάγκες, και αναλαµβάνει την ευθύνη των πράξεών του, αλλά ταυτόχρονα, β) αποδέχεται και παραδέχεται τα δικαιώµατα των άλλων.

∆ιεκδικητικότητα σηµαίνει: α) να αποφασίσετε τι θέλετε, β) να το ζητήσετε ξεκάθαρα αναλαµβάνοντας το σχετικό ρίσκο’, γ) να διατηρήσετε την ψυχραιµία σας (χρησιµοποιήστε δεξιότητες χαλάρωσης για να διατηρήσετε ή για να ξαναβρείτε την ηρεµία σας).

Γενικές οδηγίες
Όταν ετοιµάζεστε να διεκδικήσετε κάποιο δικαίωµά σας, να ζητήσετε ή να αρνηθείτε κάτι, χρήσιµα θα σας φανούν τα παρακάτω:
1) Προετοιµαστείτε ώστε τα επιχειρήµατά σας να είναι στέρεα. ∆εν είναι απαραίτητο να είναι εξαιρετικά επεξεργασµένα. Απλώς στέρεα-ξεκάθαρα. Συχνά, οι απλές εξηγήσεις και τα απλά αιτήµατα είναι πιο αποτελεσµατικά. Σκεφτείτε τα επιχειρήµατά σας εκ των προτέρων και οργανώστε τα έτσι ώστε να δηλώνετε µε σαφήνεια τι ζητάτε, τι θέλετε, πως νιώθετε.
Είναι χρήσιµο σε κάποιες περιπτώσεις, να κάνετε µια ‘πρόβα’ των επιχειρηµάτων σας πριν τα εκθέσετε. Ένας φίλος µπορεί να σας φανεί χρήσιµος. Όσο πιο πολύ σίγουρος/η αισθάνεσθε, τόσο πιο
αποτελεσµατικός/ή θα είστε. Κennerley (1995).
2) Συχνά, ένας καλός τρόπος για να αρχίσετε την επιχειρηµατολογία σας, είναι να χρησιµοποιήσετε µια φιλοφρόνηση ή να πείτε κάτι καλό, ώστε να µην προκαταβάλλετε τον άλλο αρνητικά. Π.χ. «Είναι µια καλή ιδέα, αλλά δεν νοµίζω ότι µπορεί να εφαρµοστεί εδώ.»
3) Μην ασκείτε αρνητική κριτική στο πρόσωπο, αλλά µόνο στη συµπεριφορά. Αναφερθείτε στην κατάσταση και όχι στην προσωπικότητα του άλλου.
4) Αποφύγετε τα πολλά λόγια, τις θεωρίες ή τις γενικολογίες. Να είστε σύντοµος και σαφής.
5) Μην περιµένετε οι άλλοι να αποδεκτούν αµέσως τις θέσεις σας. Μπορεί να προσπαθήσουν να υποβαθµίσουν τις προσπάθειές σας µε ποικίλους τρόπους, όπως π.χ., να σας πουν ότι έχετε άδικο και ότι τους στενοχωρείτε, ή να σας κάνουν ‘κήρυγµα’ ή να σας φωνάξουν και να σας προσβάλλουν ή κατηγορήσουν.
Βασικές τεχνικές
Υπάρχουν τρεις βασικές τεχνικές, χρήσιµες κατά την άσκηση της διεκδικητικής συµπεριφοράς:
1) Επιµονή: (ή η τεχνική του «χαλασµένου τηλεφώνου»). Συνήθως τα µη διεκδικητικά άτοµα αποδέχονται το «όχι» εύκολα ως απάντηση. Όµως, µια βασική τεχνική διεκδικητικότητας είναι η επιµονή και η επανάληψη του αιτήµατος ξανά (και ξανά, αν χρειαστεί), µε ηρεµία. Αν κάποιος δεν
δείχνει να συµµερίζετε το αίτηµά σας, χαλαρώστε και επαναλάβετε ήρεµα το µήνυµά σας, ώσπου ο άλλος ή να το αποδεχθεί ή να διαπραγµατευθεί µαζί σας. Επιµείνετε ακόµα και αν ο άλλος συµπεριφέρεται εχθρικά ή χειριστικά.
2) Παραδοχή της αλήθειας: Η διεκδικητική συµπεριφορά προκαλεί αρκετές φορές αρνητική κριτική εκ µέρους των άλλων, µε στόχο να κάνουν το διεκδικητικό άτοµο να νιώσει ενοχές και να αποσύρει το αίτηµα. Συχνά σε ό,τι λέγεται υπάρχει κάποιο στοιχείο αλήθειας, αλλά αυτό µεγιστοποιείται ή τραγικοποιείται, π.χ. «Συνηθισµένα τα βουνά από τα χιόνια! Πάντα αργείς... Είσαι εγωιστής, σε νοιάζει µόνο για τον εαυτό σου... ∆εν νοιάζεσαι διόλου για τους άλλους και τα προβλήµατά τους...» Στην πραγµατικότητα, το µόνο ίσως αληθινό είναι το «άργησες».
Παραδοχή της αλήθειας σηµαίνει να αποδεχθείτε την αλήθεια (και µόνο αυτή), π.χ. «Ναι, άργησα», και να επαναδιατυπώσετε ήρεµα και σταθερά την άποψή σας. Αυτό διατηρεί την κατάσταση ήρεµη και σας δίνει χρόνο να σκεφτείτε καθαρότερα.
3) ∆ιαπραγµάτευση: Ο στόχος της δικδικητικής συµπεριφοράς δεν είναι πάντα η νίκη, µε όποιο κόστος, αλλά η επίτευξη λύσης λογικής για όλες τις πλευρές. Αυτό σηµαίνει διαπραγµάτευση. ∆ιαπραγµατευτείτε αφού έχετε κατανοήσει τι ακριβώς διαπραγµατεύεστε, καθώς και τις θέσεις,
ανάγκες και επιθυµίες του άλλου, διατηρώντας τη χαλαρή σας στάση χρησιµοποιώντας τις τεχνικές που µάθατε, ξεκαθαρίζοντας τη θέση σας και επαναλαµβάνοντάς τη όσο χρειάζεται, αφού έχετε αποφασίσει
εκ των προτέρων τι σας συµφέρει και ποιος πιθανός συµβιβασµός θα ήταν αποδεκτός για εσάς.

Η διεκδικητική συµπεριφορά είναι µια πολύπλοκη δεξιότητα, της οποίας εδώ παρουσιάστηκαν µόνο κάποιες βασικές πλευρές, αν εξασκηθείτε όμως αρκετά στις πρακτικές που παρουσιάστηκαν, µπορείτε να ασκήσετε µια ορθή διεκδικητική συµπεριφορά. Προσέξτε, όµως, η συµπεριφορά σας να
είναι διεκδικητική και όχι εχθρική, χειριστική ή αποφευκτική!!
Από: ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ Αναστασία Βαρσαμοπούλου-Ψυχολόγος

Το μολύβι

Ένα αγόρι έβλεπε τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα. Σε κάποια στιγμή την ρωτάει:
«Γράφεις μια ιστορία για αυτά που έχουμε κάνει; Είναι μια ιστορία για μένα;»
Η γιαγιά του σταμάτησε να γράφει το γράμμα και είπε στον εγγονό της:
«Είναι αλήθεια ότι γράφω για σένα, όμως πιο σημαντικό από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Εύχομαι να γίνεις σαν αυτό το μολύβι όταν μεγαλώσεις.»
Εντυπωσιασμένο το αγόρι και γεμάτο περιέργεια κοίταξε το μολύβι. Δεν του φάνηκε σαν να 'ταν κάτι ιδιαίτερο.
«Μα ...είναι σαν όλα τα άλλα μολύβια που έχω δει.»
«Αυτό εξαρτάται από το πώς βλέπεις τα πράγματα. Έχει 5 χαρακτηριστικά πάνω του που αν καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις, θα γίνεις ένα άτομο που θα βρίσκεται πάντα σε αρμονία με την ζωή του:
1ο χαρακτηριστικό: είσαι ικανός να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχνάς ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματά
σου. Ονομάζουμε αυτό το χέρι Θεό, και Εκείνος πάντα μας καθοδηγεί...
2ο χαρακτηριστικό: κατά διαστήματα, πρέπει να σταματάω να γράφω για να χρησιμοποιήσω την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λιγάκι, αλλά στο τέλος γίνεται πιο μυτερό. Έτσι και εσύ, θα πρέπει να μάθεις να αντέχεις κάποιους πόνους και θλίψεις, γιατί θα σε βελτιώνουν σαν άνθρωπο...
3ο χαρακτηριστικό: το μολύβι μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε γόμα για να διορθώσουμε τα λάθη μας. Αυτό σημαίνει ότι το να διορθώνεις κάτι που έκανες δεν είναι απαραίτητα κακό, βοηθάει στο να σε κρατάει στο δρόμο της δικαιοσύνης...
4ο χαρακτηριστικό: αυτό που έχει πραγματική αξία σε ένα μολύβι δεν είναι το ξύλινο περίβλημά του αλλά η ποιότητα του γραφίτη που κρύβει μέσα του. Έτσι, πάντα να δίνεις αξία σε αυτό που συμβαίνει και έχεις μέσα σου...
Τέλος, το 5ο χαρακτηριστικό του μολυβιού: πάντα αφήνει ένα σημάδι. Ακριβώς με το τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να ξέρεις πως ότι και να κάνεις σε αυτή τη ζωή θα αφήνει ένα σημάδι, γι' αυτό προσπάθησε να μην το ξεχνάς σε κάθε σου πράξη...»

Τα όνειρα περιμένουν

Μπορεί το κλεδί των καιρών να κλειδώνει την πόρτα της φυλακής σας αλλά ένα κάγγελο θα λείπει απ'το παράθυρο.
Δεν θα μπορέσετε όμως να δραπετεύσετε όλοι.Όχι.Θα τα καταφέρετε μόνο όσοι μπορείτε να πετάξετε και όσοι θέλετε πολύ να είστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Ο Κύκλος του 99

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν
υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας
του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους
μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό
χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη. Κάποια μέρα ο
βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:
-Ποιο είναι το μυστικό σου?
-Ποιο μυστικό Μεγαλειότατε?
-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου.
Λέγε γρήγορα.
-Μα...δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.
-Πως τολμάς να λες ψέμματα σ´εμένα. Έχω κόψει κεφάλια για πολύ μικρότερες
προσβολές, από ένα ψέμα.
-Πιστέψτε με Μεγαλειότατε, σας παρακαλώ, δεν σας κρύβω τίποτα. Δεν υπάρχει
κανένα μυστικό.
-Και πως τα καταφέρνεις βρε ανόητε και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος? Σε
έχω παρακολουθήσει, σε βλέπω. Ολο χαχαχού και αστεία είσαι.
-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας
με τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου
μένουμε σ´ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε
ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον
δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που
ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος?
-Άκου, ηλίθιες δικαιολογίες εχω χορτάσει από τους συμβούλους μου. Αν δεν
μου πεις το μυστικό της χαράς σου, η υπομονή μου θα εξαντληθεί και μαζί της
και το κεφάλι στους ώμους σου. Είναι αδύνατον να είναι κάποιος ευτυχισμένος
με αυτά που μου παρέθεσες.
-Μα Βασιλιά μου σας παρακαλώ πιστέψτε με. Δεν σας κρύβω κάτι. Πως θα
μπορούσα άλλωστε. Δεν υπάρχει μυστικό.
-Χάσου από μπροστά μου ηλίθιε, πριν φωνάξω το δήμιο. Γελοίε. Καραγκιόζη.
Ο υπηρέτης χαμογέλασε, έκανε μια βαθειά υπόκλιση, και βγήκε από το δωμάτιο.
Το βασιλιά όμως, δεν τον χωρούσε ο τόπος. Του φαινόταν τόσο παράλογο ο
βαλές του να είναι τόσο ευτυχισμένος, ζώντας σε δανεικό σπίτι, τρώγοντας
από τα περισσεύματα των αυλικών, φορώντας ρούχα από δεύτερο χέρι. Αφού
κατάφερε κάπως να ηρεμήσει, φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του και του
διηγήθηκε την συζήτηση και την απορία του.
-Πες μου γέροντα, γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος?
-Α, Μεγαλειότατε, επειδή προφανώς βρίσκεται έξω από τον κύκλο.
-Έξω από που?
-Μα από τον κύκλο.
-Γι’ αυτό είναι ευτυχισμένος?
-Όχι μεγαλειότατε, γι αυτό δεν είναι δυστυχισμένος.
-Δεν καταλαβαίνω γέροντα. Δηλαδή όποιος είναι στον κύκλο είναι δυστυχής?
Εγώ είμαι δυστυχής διότι είμαι μέσα στον κύκλο?
-Ακριβώς βασιλιά μου.
-Και πως βγήκε?
-Δεν μπήκε ποτέ.
-Βάλθηκες να με τρελλάνεις κι εσύ γέροντα. Τι στην οργή κύκλος είναι αυτός
και γιατί μας προκαλεί θλίψη?
-Είναι ο κύκλος του ενενήντα εννέα.
-Και πως λειτουργεί αυτός ο διαολόκυκλος?
-Μεγαλειότατε είναι δύσκολο να σας τον εξηγήσω με λόγια, μπορώ όμως να σας
τον δείξω στην πράξη.
-Δηλαδή τι θα κάνεις?
-Αν μου επιτρέψετε θα βάλω τον υπηρέτη σας στον κύκλο.
-Πως δηλαδή, θα τον σπρώξεις? είπε ο βασιλιάς κοροιδευτικά.
-Δεν θα χρειαστεί βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.
-Και καλά, όταν μπεί δεν θα δει ότι αυτό τον έκανε δυστυχισμένο, ώστε να
βγεί κατ´ευθείαν?
-Θα το αντιληφθεί, αλλά δεν θα θέλει να φύγει.
-Δηλαδή μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει, αλλά
παρ´όλα αυτά θα μπεί οικιοθελώς και δεν πρόκειται να ξαναβγεί?
-Ακριβώς Μεγαλειότατε. Κανένας δεν θέλει να βγεί από τον κύκλο του ενενήντα
εννέα. Οσο και αν τον κάνει δυστυχισμένο. Θα μάθεις λοιπόν πως λειτουργεί ο
κύκλος, αλλά εσύ θα χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη και το παλάτι έναν
χαρούμενο άνθρωπο.
-Δεν με νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε? Πότε ξεκινάμε?
-Σήμερα το βράδυ βασιλιά μου. Θα περάσω να σε πάρω. Θα έχεις ετοιμάσει ένα
σακί με ενενήνταεννέα φλουριά. Ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο.
Πράγματι, την νύχτα ο σοφός πέρασε να πάρει τον βασιλιά. Πήγαν μαζί στο
σπιτάκι του υπηρέτη, στην άκρη της αυλής του παλατιού, κρύφτηκαν και
περίμεναν να ξημερώσει. Μόλις αχνοφέγγισε και άναψε στο δωμάτιο ένα κερί, ο
σοφός έβαλε στο σακούλι ένα μύνημα που έλεγε:
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ. ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ.
Έδεσε το σακί στην πόρτα του υπηρέτη, χτύπησε δυό φορές και έτρεξε να
ξανακρυφτεί. Οταν υπηρέτης βγήκε ξαφνιασμένος, ο βασιλιάς παρακολουθούσε
πίσω από έναν θάμνο. Τον είδε να διαβάζει το μύνημα και να ανοίγει το
πουγγί. Είδε την έκπληξη στο πρόσωπό του, το αρχικό φόβο, την καχύποπτη,
ερευνητική ματιά μήπως ήταν κανένας τριγύρω. Τον είδε να σφίγγει το πουγκί
στην αγκαλιά του, να ανοίγει το πουκάμισο και να το βάζει στο στήθος του,
να χώνεται γρήγορα σπίτι του. Μόλις άκουσαν την κλειδαριά να
διπλοαμπαρώνει, ο βασιλιάς με τον σοφό πλησίασαν στο παράθυρο για να
κατακοπεύσουν. Ο υπηρέτης είχε ρίξει στο πάτωμα τα πιατικά που ήσαν στο
τραπέζι, αφήνοντας μόνο το κερί. Καθισμένος σε μια καρέκλα άδειαζε το
περιεχόμενο.Τα μάτια ήταν γουρλωμένα, κόντευαν να βγουν έξω από τις κόγχες.
Ηταν φανερό δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε.
Ενα βουνό από χρυσά φλουριά. Ενας θησαυρός. Ολος δικός του.
Αυτός που δεν είχε ποτέ ως τώρα στην ζωή ακουμπήσει έστω ένα χρυσό φλουρί,
τώρα είχε ένα μικρό βουνό από αυτά. Δικά του.
Αρχισε να τα χαζεύει και να τα κάνει στίβες. Τα κοίταζε πως
άστραφταν στο φως του κεριού και χαζογελούσε. Τα συγκέντρωνε, τα σκόρπιζε
για να ακούει το κουδούνισμά τους. Και όλο χαμογελούσε. Παίζοντας άρχισε να
τοποθετεί σε στίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρείς, τέσσερις,
πεντε, έξι...Ταυτόχρονα έκανε και το άθροισμα. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα,
ογδόντα, ενενήντα, εκατ...που είναι το τελευταίο? Ξαναμετρά μία μία τις
στίβες να βρεί το λάθος, τίποτα. Τα στήνει σε κολώνες, την μία δίπλα στην
άλλη, μήπως κάποια προεξέχει...Τίποτα. Η τελευταία κολώνα ελλειματική. Μόνο
εννέα φλουριά. Κοιτάζει ερευνητικά το τραπέζι, σηκώνει το κερί, γυρίζει το
μέσα έξω στο σακκούλι...Τίποτα. Γονατίζει και αρχίζει να ψάχνει στο πάτωμα.
Δεν μπορεί τα φλουριά ΕΠΡΕΠΕ να είναι εκατό.
-Δεν είναι δυνατόν, μονολογούσε όσο έψαχνε. Κάπου πρέπει να μου
έπεσε...κάπου πρέπει να είναι. Με λήστεψαν! Αλήτες! Κερατάδες! Με κλέψανε!
Γονατισμένος κοιτούσε πάνω στο τραπέζι, έβλεπε τις κολώνες με τα φλουριά
και αισθανόταν πως κάτι του είχε διαφύγει. Δεν μπορεί, κάπου έκανε λάθος.
Αδύνατον η μία κολώνα να είναι κουτσή. Αλλά το φλουρί που έλειπε, πουθενά.
Τελικά σαν να το πήρε απόφαση. Ενενηντα εννέα φλουριά, είναι πολλά
λεφτά...συλλογίστηκε. Μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή σαν
άρχοντας...συνέχισε. Αλλά δεν είναι στρογγυλός αριθμός. Το
εκατό, μάλιστα, είναι στρογγυλός αριθμός. Τώρα μου λείπει ένα.
Ο βασιλιάς και ο σοφός σύμβουλος κοιτούσαν από το παράθυρο.
Το πρόσωπο του υπηρέτη δεν ήταν το ίδιο.
Ηταν σκεπτικός, σκυθρωπός με χείλη στενά,τραβηγμένα.
Με μάτια μισόκλειστα έξυνε το κεφάλι του.Κάτι σκεπτόταν.
Μάζεψε τα φλουριά στο σακκούλι και κοιτάζοντας καχύποπτα ολόγυρα,
το έκρυψε προσεκτικά, όσο πιο αθόρυβα μπορούσε πίσω από ένα σωρό καυσόξυλα.
Υστερα πήρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς.
Πόσο καιρό πρέπει να κάνω οικονομίες, ώστε να αποκτήσω και το εκατοστό
φλουρί? Ο υπηρέτης μιλούσε μόνος, παραμιλούσε ασυναίσθητα. Θα βρώ και
δεύτερη δουλειά, θα δουλέψω σκληρά για ένα διάστημα, μέχρι να το κερδίσω.
Μετά όμως μεγάλε...άραγμα. Ναι, με εκατό φλουριά, μπορεί ένας άνθρωπος να
μην δουλεύει. Μπορεί να ζει δίχως σκοτούρες. Είσαι πλούσιος! Είσαι
άρχοντας! Δεν υπάρχει λόγος να δουλεύεις. αγόρι μου! Τελείωσε τους
υπολογισμούς του. Αν δούλευε σκληρά κι έβαζε στην άκρη όλο το μηνιάτικο του
και ότι έξτρα χρήματα έπαιρνε, σε πέντε το πολύ έξι χρόνια θα μπορούσε να
αγοράσει ένα χρυσό φλουρί.
-Έξι χρόνια είναι πάρα πολλά, μονολόγησε. Θα μπορούσα όμως να βάλω και την
γυναίκα μου να δουλέψει. Κάποια δουλειά θα βρεί να κάνει στην πολιτεία. Θα
μπορούσε να καθαρίζει σπίτια. Αλλά κι εγώ, πέντε η ώρα τελειώνω από το
παλάτι. Μπορώ να κάνω το βοηθό σε κανένα μάστορα, δυό τρεις ώρες μέχρι να
νυχτώσει.
Ξαναπιάνει το μολύβι και αρχίζει πάλι τους υπολογισμούς. Με την έξτρα
δουλειά τη δική του και την συνεισφορά της γυναίκας του θα μάζευε τα
χρήματα για το φλουρί σε τρία χρόνια. Εξακολουθούσε να είναι πολύς, πολύς
καιρός.
Ισως θα μπορούσαμε να κάνουμε και κάποιες οικονομίες. Να πουλήσουμε ας
πούμε λίγο από το φαγητό. Ετσι κι αλλιώς το πολύ φαί, κακό κάνει. Ασε που
μια και είναι τζάμπα, τό´χουμε παρακάνει. Και τα χειμωνιάτικα παπούτσια. Τι
χρειάζονται? Μπαίνει η Ανοιξη. Ερχονται ζέστες. Και τα επανωφόρια μπορώ να
το πουλήσω. Να πουλήσω...Να πουλήσω...Πρέπει να γίνουν θυσίες. Αλλωστε θα
πιάσουν τόπο. Σε δυό χρονάκια το πολύ θα αγοράσουμε το φλουρί που μας
λείπει και μετά...ποιός μας πιάνει μετά. Θα είμαστε πλούσιοι. Οτι μας
γιαλίζει θα το αγοράζουμε. Αυτό είναι. Δύο χρόνια στο τούνελ και μετά...
Ο βασιλιάς και ο σύμβουλος γύρισαν στο παλάτι. Ο υπηρέτης είχε μπεί στον
κύκλο του ενενηντα εννέα.
Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια
που είχε αποφασίσει εκείνο το πρωινό.
Δούλευε πολύ, κουραζόταν, κακοκοιμόταν, αλλά επέμενε στην απόφασή του.
Ενα πρωινό, μπήκε με το πρωινό στο δωμάτιο του βασιλιά,
αργός, κακόκεφος, αμίλητος, όπως συνήθιζε τελευταία.
-Μα καλά, τί έπαθες εσύ, ρωτά τάχα ανήξερος ο βασιλιάς.
-Μια χαρά είμαι Μεγαλειότατε. Θέλετε τίποτε άλλο?
-Μέρες έχω να σ´ακούσω να τραγουδάς. Σου συμβαίνει κάτι?
-Αν δεν κάνω λάθος, η δουλειά μου είναι σας σερβίρω και να σας βοηθώ να
ντυθείτε. Δεν κάνω τη δουλειά μου? Την κάνω και μάλιστα άψογα, συνέχισε.
Δεν με προσλάβατε για γελωτοποιό ούτε για τραγουδιστή.
Μετά από μερικούς μήνες, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη από το παλάτι. Δεν
είναι ευχάριστο να περιβάλλεσαι από κακόκεφους, μουρτζούφληδες υπαλλήλους.



Ο ασπρομάλλης ψυχαναλυτής έκανε μια παύση και κοίταξε προσεκτικά
τον ασθενή του.
Προσπάθησε να διαβάσει τα συναισθήματα από την ιστορία στο πρόσωπό
του. Ανακάθησε στην πολυθρόνα του, πήρε το ποτήρι δίπλα του και ρούφηξε μια
μεγάλη γουλιά σακέ. Καθάρισε την φωνή του και συνέχισε: Βλέπεις Ντεμιάν,
εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευθεί σ´αυτήν την ηλίθια ιδεολογία.
Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και δυστυχώς μόνο
αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό, μάθαμε
πως τάχα η ευτυχία θα έλθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει...Και
επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε
ποτέ την ζωή...Τι θα συνέβαινε όμως, αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας και
αντιλαμβανόμαστε, έτσι ξαφνικά, ότι τα ενενηντα εννιά φλουριά μας είναι το
100% του θησαυρού? Οτι δεν μας λείπει τίποτα, κανένας δεν μας έκλεψε
τίποτα, το εκατό δεν είναι καθόλου πιο στρογγυλός αριθμός από το ενενηντα
εννιά? Οτι αυτό, είναι μόνο μια παγίδα, ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας,
για να είμαστε βλάκες, για να σέρνουμε το κάρο,
κουρασμένοι, κακόκεφοι, δυστυχείς και συμβιβασμένοι? Μια παγίδα για να μην
σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε και να μείνουν όλα όπως έχουν. Αιωνίως τα
ίδια. Πόσα θα άλλαζαν αν μπορούσαμε να απολαύσουμε τους θησαυρούς μας,
έτσι ακριβώς όπως είναι. Ετσι ακριβώς όπως τους κατέχουμε.
Προσοχή όμως Ντεμιάν.Το να παραδεχτείς ότι το ενενηνταεννιά είναι ο θησαυρός,
δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου.
Δεν σημαίνει άραγμα, συμβιβασμός με οτιδήποτε.
Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι, κι άλλο το να συμβιβάζεσαι.
Αυτό όμως, είναι σε άλλο παραμύθι.

Από το βιβλίο του Αργεντίνου ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι
"Να σου πω μια Ιστορία"

Antonios Kalatzakis

Κοίτα μπροστά

Αν γνωρίζεις ότι ΑΞΙΖΕΙΣ πήγαινε να το κερδίσεις και μη δείχνεις με το δάκτυλο πως δεν έγινες αυτό που ήθελες και φταίει ο γείτονας ο καιρός κι'ο Δήμαρχος ! Οι ΔΕΙΛΟΙ το κάνουν αυτό...δεν πιστεύω να είσαι δειλός , έ ?